Quo abiit amor linguae?

Ita, ut in titulo scripsi, debeo scribere: cur autem verba consequi nequeo, quamquam omnes nervi mei corporis amore scribendi capiuntur? Etiam nunc, cum otium mihi sit ad sententias componendas, frigore quodam digiti mihi rigent, nec vocabula idonea pulchraque proferre valeo. Unde ergo mora, unde mentis inanitas? Plures quaestiones habeo responsis. Fateor me oportere cotidie latine […]

Read More Quo abiit amor linguae?

De novo amico

Novum cognovi amicum cuius nomen littera ‘C’ incipit. Iuvenis benignus est blandusque. Heri cenavimus in taberna optima, quae haud procul ab universitate invenitur, et maxime placebat mihi cum eo loqui. Dixit parentes eius etiam nunc habitare in terra Europae parvissima quadam seque didicisse litteras humaniores Lutetiae, atque in illa civitate cum adolescente pigrissimo habitavisse. Qui […]

Read More De novo amico

Ante ortum solis

Hodie bene mane sum experrecta voce caeca: credebam me audivisse quendam ianuam meam pulsantem, sed ubi surrexi et ad limen veni, neminem vidi – nec ulla res cerni potuit, cum adhuc tegeretur nocte oppidum. Postea reversa sum ad lectum, et diu iacebam cogitans fingensque pulchras imagines, aut potius dicam visiones amoris laetitiaeque falsas. Nonnumquam enim […]

Read More Ante ortum solis

De amaritudine

Sedebant ambo super sellam magnam in meditullio hortis pulcherrimi. Umbrae vespertinae titubebant sub ramis arboris altae, quae flores croceos amplectebatur foliis caducibus. Una puella garruliens, alter vir tacitus erat. Illa torquebat stipulam viridem digitis sinistrae manus dum in altera manu tenebat librum vetustum attamen venustum. Repente desiit legere et amicum flagitare hisce verbis coepit: – […]

Read More De amaritudine

De paenitentia

Dixi iam, scio, me numquam iterum esse scripturam de vita mea, attamen nequeo stylum retinere quin facta narret.┬áHeri bene mane surrexi ut bibliothecam peterem cum Z. Sub aureo sole adulescens luce proprio coruscebat. Ut verum dicam, cum me rogavisset utrum vellem ad bibliothecam ire, primum respondi me nolle, nam maxime timebam ne affectuum motu repentina […]

Read More De paenitentia

De pictoribus

Omnes, credo, qui litteras humaniores resve gestas maiorum discunt nomen cognoverunt Laurentii Alma-Tadema, pictoris praeclarissimi, solebat enim depingere suis in imaginibus Romanas puellas. Magnopere quidem placent mihi tabulae eius, non modo quia vitas antiquorum pigmentis narrant, sed etiam quia tantam pulchritudinem, quantam Helena inimitabilis mulier, cuius os, ut verba Marloviana utar, carinas promovit mille, habent. […]

Read More De pictoribus

De Boethio

Vir erat fortuna praeditus, gloria laudatus, honoribusque donatus: omnia terrestria praemia habebat in suis manibus nec indigebat ingenii, virtutis, ac consilii. Multos per annos pro imperatore laborabat, quam ob causam fruebatur bona existimatione, atque etiam provincias regebat. Deum colere solebat, ecclesias multas condebat, necnon summa cum pietate domi vivebat, amans uxorem, diligens filios, et scribens […]

Read More De Boethio